İki yeni roman iki farklı öykü  

Son yıllarda Türk romancılığına yeni isimler katılıyor. 70 ve 80’lerdeki ağırlıklarını hissettirmeseler de ödül ve yarışmalar yeni edebiyatçıları tanımamıza kısmen de olsa vesile oluyor. Elbette ödül almak, romanın basılmasının garantisi değil. Bu bağlamda Cem Kalender’in Klan’ı, ödül aldığı 2007 yılından iki yıl sonra Kavis Kitap tarafından okuyucuyla buluşturulabildi. Ancak Hamide Gönen bu konuda daha şanslı. 2009 Everest Yayınları İlk Roman Yarışması’nı kazanan Gönen’in kitabı, fuara yetiştirildi. Bu ilk romanının yayınlayan edebiyatçı açısından büyük bir şans.

Söz verip yazar olmuş

Bu yılın Everest Yayınları İlk Roman Yarışması ödülü, Cemil Kavukçu, Semih Gümüş, Müge İplikçi, Erendiz Atasü ve İnci Aral’dan oluşan seçici kurul tarafından Hamide Gönen’in Tu Ağacı adlı romanına verildi.

Bakımını üstlendiği ve annesi yerine koyduğu 93 yaşındaki yaşlı kadın, vefat ederken Hamide Gönen’den “Muhakkak kitaplar yazacak ve sen de bir yazar olacaksın’ sözünü almış. Ama yaşlı kadın bir de şart koşmuş: Ama bana anlattığın gibi yazacaksın!

Evlilik, çocuklar ve bilgisayar programcılığı gibi insanın neredeyse 24 saatini kapsayan bir mesleği bir arada yürütürken bir yandan da söz verdiği üzre yazarlık uğraşı içinde bulmuş kendisini Hamide Gönen. O hırsın en oylumlu ürünü, fuarla birlikte okuruyla buluşuyor. Tu Ağacı’nın yazarı, yazarak hayatı ne kadar yakalamış, anlatırken gücünü hissettirdiği dilini yazarken ne kadar kullanabildiğini jüri başarılı bulsa da sonuçta değerini okurları belirleyecek.

Ödüllü hikayeleri de bulunan yazara ödülü, fuarın ilk günü Everest Yayınları standında düzenlenecek törenle takdim edilecek. 

Yavuz’un referansı yetmedi

Bir diğer ödüllü yazar da Klan adlı romanı ile ‘Yeni bir Oğuz Atay’ geliyor dedirten Cem Kalender. 2007’de Ahmet Hamdi Tanpınar Roman Ödülü’nü kazanan Kalender, kitabının yayınlanma öyküsünün başlı başına bir roman konusu olduğunu söyleyor ve şunları söylüyor:

“Yarışmayı düzenleyen kurum sözleşme gereği bir baskı yapmıştı. Ama öyle bir baskıydı ki kitabın bir isminin olduğu ve onuyazan bir yazarın olduğu ilk on sayfada anlaşılmıyordu. Editoryal olarak hiçbir emekverilmemiş, ortaya bir ucube çıkmıştı. Kitabımı hatırı sayılır bir yayınevinde yayınlatmak için kolları sıvadım. Neticede kitap ödüllüydü ve 115 eser arasında birinci olmuştu. Ki seçici kurulda Hilmi Yavuz, Latife Tekin, Füsun Akatlı gibi Türk edebiyatının ağır topları vardı. Bu benim için çok iyi bir referanstı. Ama olmadı. Kitap İletişim Yayınları’nda altı aydan fazla bir süre bekledi. Sonuç olumsuzdu. Sonra diğer yayınevlerinin kapısını çaldım. Hepsi nazik bir üslupla reddetti. Hilmi Yavuz’un telefonda Doğan Hızlan’a ‘Bu çocuğa sahip çıkarsanız TürkEdebiyatı ikinci bir Oğuz Atay kazanır’ dediğini Hilmi Hoca’nın asistanı söylemişti bana. Ama sonunda Latife Tekin’in vasıtasıyla Kavis Kitap kitabı basmayı kabul etti.

Kalender, Kafka’dan borç aldığı tabirle, ‘uykunun yarı halindeliğinde’ yazdığı kitabı hakkında ‘yeni bir Oğuz Atay’ benzetmesinin farklı yönleri bulunduğunu söylüyor. Oğuz Atay okurluğuna takılıp kalmasının yazarlığını 10 yıl geciktirdiğini vurgulayan Kalender “Oğuz Atay’ı tanımamış olsaydım bu kitap belki on yıl önce çıkardı” diyerek benzetmenin tuhaf bir boyutunu gözler önüne seriyor.

SONER CAN